กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 341 วิลล่าลอยฟ้า
สีว่างหันไปมองพี่สาวผู้ดูแลบ้านที่ถักเปียเดี่ยวเบี่ยงข้างและผูกโบตรงปลาย ใบหน้างดงามสะพรั่งอันเปี่ยมเสน่ห์ของหญิงสาววัยผู้ใหญ่กำลังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"อืม มองเห็นแน่นอน"
สีว่างเป็นฝ่ายจับมือน้อยอันเนียนนุ่มของเธอ แล้วพาเดินอ้อมไปทางทิศตะวันตก หลานซู่เสวี่ยปล่อยให้เขาจูงไปแต่โดยดี มีเพียงริ้วแดงระเรื่อที่แอบแต่งแต้มพวงแก้มเนียน
ทั้งสองยืนเคียงข้างกันริมหน้าต่างฝั่งหันหน้าสู่ทะเล สีว่างชี้ไปยังเกาะรูปทรงคล้ายม้าน้ำซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเพียง 8 กิโลเมตร "เห็นตรงนั้นไหม นั่นคือเกาะจูไมราห์เบย์ สองวันนี้พวกเราจะพักที่นั่นกัน"
"พักที่โรงแรมบุลการีบนเกาะเหรอคะ" หลานซู่เสวี่ยเอ่ยถามเสียงเบา
สีว่างส่ายหน้า พลางอมพะนำไว้ก่อน "เดี๋ยวคืนนี้พวกเธอก็รู้เอง"