บทที่ 325 คนที่ไม่ได้พบกันนาน

บทที่ 325 คนที่ไม่ได้พบกันนาน

สีว่างฮัมเพลงเดินลงบันไดมา

ต้องยอมรับเลยว่า สำหรับหยวนหยวนที่มีของกินเป็นความชอบสูงสุดนั้น ทัศนคติต่ออาหารอร่อยช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความศรัทธาและทุ่มเทอย่างยิ่ง

เมื่อมองดูสีหน้าของเธอตอนกินที่ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยกับพวงแก้มสีชมพูพองป่อง สำหรับสีว่างที่เป็นคนทำอาหารอร่อยแล้ว ก็นับเป็นการยอมรับและกำลังใจอันยิ่งใหญ่เช่นกัน

เขาเดินมุ่งหน้าออกไปนอกหมู่บ้านหงอวี่เป่ยหลี่ด้วยอารมณ์ที่เบิกบานใจอย่างยิ่ง

รู้สึกราวกับว่าร่างกายและจิตใจของตนได้รับการรักษา

พอเดินมาถึงหน้ารถ เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนเลนส์ สีว่างก้าวเข้าไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ แล้วกดรับสายผ่านแว่นตาอัจฉริยะทันที

"สวัสดีครับ สายจากใครครับ"