บทที่ 259 จะไม่ยอมให้เธอลำบากเด็ดขาด

บทที่ 259 จะไม่ยอมให้เธอลำบากเด็ดขาด

สวี่โยวอิ๋งเดินอยู่บนทางกลับบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา เธอทำเป็นมองไม่เห็นผู้คนที่พอคุ้นหน้าคุ้นตาซึ่งบังเอิญพบในละแวกชุมชน ปล่อยให้พวกเขายืนเหม่อมองส่งเธอเดินลับตาไปอยู่ตรงนั้น

ทว่าสิ่งที่ตรงกันข้ามกับภาพลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิงก็คือ สองขาที่กำลังก้าวเดินของเธอกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความตื่นเต้นและดีใจในใจพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด

มันเร้าใจยิ่งกว่าตอนโพสต์ลงโมเมนต์สองครั้งก่อนหน้านั้นเสียอีก!

ความรู้สึกเวลาได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าผู้คนแบบนี้มันช่างสะใจเหลือเกิน โดยเฉพาะต่อหน้าพวกคนที่เคยดูถูกตนเอง

ไม่รู้ว่าปกติเจ้านายรักษาท่าทีสงบนิ่งขนาดนั้นไว้ได้อย่างไร หรือว่าเขาจะวางมาดจนเคยชินจนระดับความรู้สึกมันสูงขึ้นไปแล้ว?