บทที่ 239 ความปรารถนาสองประการ

บทที่ 239 ความปรารถนาสองประการ

หยุนติ่งหัวฝู่

อ้ายรั่วหัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวผ่านประตูนิรภัยบานคู่สูงจรดเพดานสีทองหม่นเข้าไป

เมื่อหันมองห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่มีหน้ากว้างกว่า 11 เมตรและพื้นที่เกือบ 100 ตารางเมตร เธอก็คล้ายกับผ่อนลมหายใจที่อัดอั้นออกมา

แสงแดดอันร้อนแรงในเดือนสิงหาคมของเป่ยตูสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้นจนทั่วทั้งห้องโถงแนวนอน ทว่าภายใต้การควบคุมของระบบอัจฉริยะที่รักษาอุณหภูมิ ความชื้น และออกซิเจนให้คงที่ ภายในห้องจึงยังคงเย็นสบายและมีอากาศสดชื่น

อ้ายนีจูงมือแม่เดินดูรอบๆ ห้อง พร้อมกับอวดสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ภายในห้อง

สีว่างเดินตามหลังทั้งสองคน พลางสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของแม่สาวน้อยและความยินดีของอ้ายรั่วหัว จึงเอ่ยขึ้นมาว่า