บทที่ 234 คนบ้านเหล่าสีไม่เลี้ยงคนว่างงาน

บทที่ 234 คนบ้านเหล่าสีไม่เลี้ยงคนว่างงาน

บนโต๊ะอาหารแก้วสุราชนกันไปมา บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ทันทีที่ทุกคนเริ่มลงมือรับประทาน

ความเป็นกันเองของสีว่างทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งอก ประกอบกับการช่วยรับส่งจังหวะของสวี่โยวอิ๋ง จึงไม่มีช่วงเวลาที่น่าอึดอัดหรือเงียบกริบเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนเด็กๆ เสี่ยวโยวถูกเยาะเย้ยถากถางมามากเกินไปหรือเปล่า แม้เธอจะใช้ท่าทางเย็นชาห่างเหินปกป้องตัวเอง ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นคนรู้ความเข้าใจโลกอย่างน่าประหลาด สามารถพูดคุยกับทุกคนได้อย่างสนุกสนาน

แต่พอลองคิดดูก็สมเหตุสมผล หากเป็นคนเย็นชาจนใครเข้าไม่ถึงจริงๆ คงไม่มีทางที่ภาพลักษณ์เด็กเรียนหัวกะทิผู้สุขุมเย็นชาจะเข้ากับเพื่อนในหอพักได้ดีขนาดนั้น

ในแง่นี้เธอช่างคล้ายกับเสี่ยวหย่าที่มีไหวพริบปฏิภาณและฉลาดหลักแหลม สมกับที่เป็นฝาแฝดกันจริงๆ