บทที่ 135 พี่น้องร่วมใจ

บทที่ 135 พี่น้องร่วมใจ

ใบหน้าเล็กๆ ของอวี๋เป้ยเป้ยสลดวูบลงทันที เขาไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าฉันเลยเหรอ นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วนะ...

ความกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูกแล่นพล่านขึ้นมาในอก

พี่ชายจะไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ

อวี้โม่เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จึงเดินเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางที่สั่นเทาเล็กน้อยนั้นไว้อย่างอ่อนโยน

"ตอนพี่สีมาถึงและตอนจะกลับน่ะ แอบยืนมองเธออยู่นอกหน้าต่างตั้งนานสองนานเลยนะ!"

"จริงเหรอคะ?!" สีหน้าของอวี๋เป้ยเป้ยเปลี่ยนจากมืดมนเป็นสดใสขึ้นมาทันที เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับอวี้โม่

"จริงสิ พี่จะหลอกเธอไปทำไมล่ะ เธอรู้ไหมว่าวันนี้เขามาที่นี่ทำไม"

อวี้โม่ยิ้มอย่างสง่างาม รอยยิ้มอันสดใสและอ่อนโยนช่วยปลอบประโลมจิตใจที่กระวนกระวายของเด็กสาว