บทที่ 101 การผจญภัยครั้งใหญ่ของอวี๋เป้ยเป้ย

บทที่ 101 การผจญภัยครั้งใหญ่ของอวี๋เป้ยเป้ย

"งั้นพี่จะรอดูไม้ตายที่เธอไปค้นหามานะ สู้ๆ!"

สีว่างเอ่ยให้กำลังใจอย่างจริงจัง จากนั้นก็กระดิกนิ้วเรียกอ้ายนีที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความดีใจ

เขายังไม่ได้ดมกลิ่นกายของอวี๋เป้ยเป้ยกับอ้ายนีอย่างจริงจัง ได้กลิ่นเพียงแว่วๆ ว่าอวี๋เป้ยเป้ยมีกลิ่นหอมหวานจางๆ ส่วนกลิ่นอายของอ้ายนีกลับให้ความรู้สึกชวนมัวเมาอยู่นิดๆ

อ้ายนีโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างไม่เข้าใจ สีว่างจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของเธอแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

ในหัวมีเสียงดังกึกก้องขึ้นมาทันที เขารู้สึกราวกับตนเองพลัดตกลงไปในมวลอากาศสีชมพูไร้ขอบเขต ซึ่งอบอวลไปด้วยความยั่วยวนและความหลงใหลจนไฟราคะลุกโชนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

แทบจะเป็นจิตใต้สำนึก สีว่างที่จิตใจหวั่นไหวเคลิบเคลิ้มจึงใช้ริมฝีปากเม้มติ่งหูขาวเนียนของอ้ายนีเบาๆ หนึ่งที

พอได้สติกลับมา เขาก็รีบนั่งตัวตรงและผละออกจากข้างกายเธอทันที