บทที่ 86 ไหนว่าลืมเอากุญแจรถมาไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 86 ไหนว่าลืมเอากุญแจรถมาไม่ใช่เหรอ?

"กลิ่นอายตัวเธอนี่หอมดีนะ" เยี่ยหลินซีนั่งอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆ ครู่หนึ่ง จนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มสงบลง ถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา

"เหมือนก้อนน้ำแข็งที่ควบแน่นมาจากบัวหิมะบนยอดเขาสูง แผ่กลิ่นหอมเย็นยะเยือก โดดเดี่ยว และเหินห่าง น่าเสียดายที่เกาะตัวกันไม่แข็งแกร่งพอ ถึงได้ถูกคนอื่นทุบแตกได้ง่ายๆ เสมอ"

เซียวเจี้ยนชิวขอบตาแดงก่ำ ได้แต่มองเธอตาค้าง

"พ่อแม่ฉันไม่เคยเห็นด้วยที่ฉันกับพี่จะอยู่ด้วยกัน แต่แรงกดดันจากครอบครัวตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยแยกเราออกจากกันได้ นั่นก็เพราะหัวใจฉันเข้มแข็งพอ!"

"พ่อแม่เธอไม่รักเธอ ก็เลยทำให้เธอรู้สึกว่ายากจะต่อต้านงั้นเหรอ? ผิดแล้ว! คนที่ครอบครัวอบอุ่นและต้องคอยประคับประคองทั้งสองฝ่ายอย่างฉันต่างหากที่ยากที่สุดและเหนื่อยที่สุด"