บทที่ 78 อัจฉริยะกับคนบ้า

บทที่ 78 อัจฉริยะกับคนบ้า

เมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองจากที่นั่งใต้ร่างซึ่งเพิ่งมอบให้ในระหว่างการโต้เถียงเมื่อครู่ เยี่ยหลินซีก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานว่า "พี่ชายไม่ได้เรื่อง เจ้าปลาซิวเอ๊ย เจ้าปลาซิว!"

สีว่างไม่ได้แก้ตัวอะไร เขาเพียงแค่ซุกหน้าลงกับซอกคอด้านหลังของเธอ พลางส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอเบาๆ แล้วดื่มด่ำกับกลิ่นกายหอมจางๆ นั้นต่อไป

ทั้งสองไม่พูดอะไรกันอีก ได้แต่เงียบซึมซับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นอย่างสงบ

สีว่างแอบเปิดใช้คำใบ้ความปรารถนาอย่างเงียบๆ

[ฉันก็แค่อยากรู้ว่าพี่กับผู้หญิงพวกนั้นไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ไม่ได้คิดจะไปแยกพวกเขาออกจากกันสักหน่อย ทำไมถึงไม่ยอมบอกฉันล่ะ?]

ในหัวสมองน้อยๆ ของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่นะ?

"หลินซี ฉันเล่าเรื่องผู้หญิงพวกนั้นให้เธอฟังได้นะ แต่เธอก็ต้องบอกฉันด้วยเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องอยากรู้เรื่องพวกนี้ขนาดนั้น"