บทที่ 37 อดีตอันแสนเศร้า

บทที่ 37 อดีตอันแสนเศร้า

ระหว่างมื้ออาหาร บรรยากาศนับว่าค่อนข้างกลมเกลียว ไร้ซึ่งความขัดแย้งไร้สมองแบบซ้ำซากจำเจ

แม้อวี๋เป้ยเป้ยกับต้วนอวิ๋นจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่ก็เห็นแก่ความเป็นญาติ จึงยังคงรักษามารยาทพื้นฐานต่อกันไว้ได้

ประกอบกับความไม่คิดอะไรมากของเสี่ยวอวี่ และความพยายามเข้าหาอย่างจงใจของเหวินย่าชิว อย่างน้อยอวี๋เป้ยเป้ยก็คุยกับสองคนนั้นอย่างสนุกสนาน

สีว่างดูจะค่อนข้างเงียบ เวลาส่วนใหญ่เอาแต่แอบฟังพวกเขาคุยกัน น่าเสียดายที่ไม่มีใครเปิดเผยเรื่องครอบครัวของเป้ยเป้ยหรือต้นตอความขัดแย้งของพวกเขาเลย หัวข้อสนทนาส่วนใหญ่จึงวนเวียนอยู่กับชีวิตในมหาวิทยาลัย นานๆ ทีถึงจะได้ยินเรื่องสนุกๆ และเรื่องเปิ่นๆ ในวัยเด็กของอวี๋เป้ยเป้ยบ้าง