บทที่ 20 ชายคนนั้นที่ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่

บทที่ 20 ชายคนนั้นที่ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่

อวี๋เป้ยเป้ยเดินออกจากประตูรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเบิกบานใจ รู้สึกเพียงว่าวันนี้แสงแดดสดใสและมีสายลมเย็นพัดเอื่อยเฉื่อย

เธอกวาดสายตามองไปตามริมถนน ไม่เห็นรถบีวายดี ฉินสีขาว ทว่ากลับมีรถรุ่นเดียวกันที่เป็นสีเทาเงินจอดอยู่ริมทางคันหนึ่ง

พี่ชายคงยังมาไม่ถึง... เธอไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงเดินตรงไปยังริมถนน เตรียมจะรอสักพักค่อยส่งข้อความทางเวยซวิ่น

พอยืนหยุดอยู่ริมถนนด้านหลังรถบีวายดี ฉินสีเทาเงินคันนั้น ประตูรถก็เปิดออก พร้อมกับมีชายร่างท้วมตัดผมสั้นระต้นคอ สวมชุดลำลองคนหนึ่งก้าวลงมา

แวบแรกที่เห็น อวี๋เป้ยเป้ยนึกว่าตัวเองเห็นสีว่าง แต่แล้วก็พลันนึกขึ้นได้ว่าคนคนนี้ไม่ได้ตัวสูงเท่าพี่ชาย

เธอไม่ได้สนใจอะไรและเบือนสายตาหนี แต่ไม่นึกเลยว่าคนคนนั้นจะเดินตรงเข้ามาใกล้แล้วทักทายขึ้นว่า "ไฮ อวี๋เป้ยเป้ย บังเอิญจังเลยนะ~"