บทที่ 1 ความไว้เนื้อเชื่อใจพื้นฐานระหว่างคนเรามันหายไปไหนหมด?

บทที่ 1 ความไว้เนื้อเชื่อใจพื้นฐานระหว่างคนเรามันหายไปไหนหมด?

"ซ่า!"

น้ำประปาเย็นเฉียบกระทบใบหน้า ช่วยให้สมองที่มึนตื้อจากการเขียนแผนงานตื่นตัวขึ้นมาก

สีว่างเงยหน้าขึ้น พินิจมองตัวเองในกระจกเงา

เครื่องหน้าที่เดิมทีหล่อเหลา ถูกไขมันบนใบหน้าเบียดบดจนเสียรูปทรง

ผิวพรรณหมองคล้ำหย่อนคล้อย มีความมันเยิ้มจางๆ ร่องแก้มลึกชัด บริเวณหางตาก็มีริ้วรอยปรากฏเลือนราง

ดวงตาทั้งสองข้างที่ใส่คอนแทกต์เลนส์เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย แก้วตาขุ่นมัวไร้ประกาย ใต้ตามีรอยคล้ำหนาเตอะและถุงใต้ตาบวมเป่ง

ประกอบกับทรงผมยุ่งเหยิงที่ขาดการดูแล และรูปร่างเทอะทะที่เสื้อผ้าหลวมโพรกราคาถูกบนตัวยังไม่อาจปกปิดได้ ช่างเป็นผู้แพ้แบบหมดรูปจริงๆ

เพียงแค่สองปีครึ่ง ตัวเขาที่เพิ่งจะอายุ 26 ปี ก็แก่ชราลงถึงขนาดนี้

ความรักมันให้อะไรกับผู้ชายกันแน่?