กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 ร่างจำแลงฉินซู
ซูหมิงนั่งบนเก้าอี้เอนหลัง ประสานมือทั้งสองให้นิ้วหัวแม่มือแตะกัน
เดิมทีเขาคิดว่า อาศัยศักยภาพของสรรพชีวิตในโลกนี้ ก็จะบรรลุเงื่อนไขยกระดับโลกได้อย่างราบรื่น
แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่
หากต้องรอให้สรรพชีวิตค้นพบวิธีบำเพ็ญด้วยตนเอง ก็ไม่รู้ว่าจะต้องผ่านไปอีกกี่ปี
ซูหมิงไม่มีเวลามากพอให้เสียเปล่าถึงเพียงนั้น
ทว่าเขาเป็นจิตสำนึกแห่งโลก จึงไม่อาจลงมือโดยตรงได้
“ระบบ เจ้าถ่ายทอดวิธีการและเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนเข้าไปในหัวของใครสักคนโดยตรงได้หรือไม่”
[ทำได้ แต่ระบบผู้นี้ไม่แนะนำให้นายท่านซูหมิงทำเช่นนั้น]
“ทำไมล่ะ”