กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ซูหมิง: ข้าไม่เป็นมนุษย์แล้ว
ซูหมิงลืมตาขึ้นแล้วกวาดตามองไปรอบด้าน
เขาพบว่าตนกำลังอยู่ในมิติพื้นที่อันขาวโพลน ราวกับจุดดำเล็กๆ บนกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง
“นี่ข้าอยู่ที่ไหนกัน”
จากนั้นเขาก็หันมาสนใจร่างกายของตนเอง
เขาสวมชุดผู้ป่วย และยังรู้สึกอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงราวกับคนชรา
“ข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ”
เขาจำได้ว่าตนป่วยเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย นอนรอความตายอยู่ในห้องผู้ป่วย
สถานการณ์ตรงหน้าทำเอาเขางุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
ตกลงว่าเขาตายไปแล้วหรือไม่