กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่เฉา ขึ้นมาหน่อย”
หลังเห็นพ่อตาเดินจากไปอย่างรีบร้อน เจี่ยฝูไห่เพิ่งนึกได้ว่าลืมให้เขาเรียกคน จึงรีบเปิดหน้าต่างตะโกนลงไปข้างล่าง
“มาแล้ว”
เฉาฉวนปินที่อยู่ตรงประตูได้ยินก็ขานรับทันที วางโน้ตบุ๊กลงแล้วเดินขึ้นชั้นบน
“หอมมากเลย คุณเจี่ย แค่ได้กลิ่นอาหารฝีมือคุณก็ทำให้คนอยากอาหารแล้ว”
ก่อนเข้าห้องครัว เขาได้กลิ่นอาหารจนกลืนน้ำลายไปแล้ว พอเห็นกับข้าวตรงหน้า ก็เผลอกลืนน้ำลายอีกหลายครั้ง
“พี่เฉา ไม่ต้องเกรงใจ เรียกผมว่าเสี่ยวเจี่ยก็พอ พวกเรายกอาหารออกไปเถอะ ให้พวกเธอกินกันที่ศาลาพักผ่อนก็ได้”
เจี่ยฝูไห่พูดพลางยกซุปไก่หนึ่งชามใหญ่
“ได้” เฉาฉวนปินก็ช่วยยกจานอาหารด้วย