กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเซิ่งหนานมองอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเต็มโต๊ะ แค่ได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว
“แม่ นี่ค่ะ”
เจี่ยฝูไห่ตักข้าวให้หลินเซิ่งหนานอย่างกระตือรือร้น
เจินฟู่กุ้ยที่เห็นภาพนี้อยู่ข้าง ๆ ก็พึมพำในใจ
ก่อนหน้านี้ทำไมเขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลย?? ไอ้ผมเหลืองนี่ดูถูกเขาหรือไง?
แน่นอนว่าไอ้ผมเหลืองไม่มีใครเป็นคนดีสักคน! ฮึ่ม!
เขามองพฤติกรรมของเจี่ยฝูไห่ พลางนินทาอยู่ในใจเงียบ ๆ!
เจี่ยฝูไห่ที่เหมือนจะสัมผัสได้ว่าสายตาของพ่อตาไม่ค่อยถูกต้อง ก็พลันเข้าใจและเอ่ยขึ้นทันทีว่า
“พ่อ ให้ผมตักข้าวให้ไหม?”
“...ไม่ต้อง พ่อตักเอง”