กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเสี่ยวเฟิงรีบไปที่ระเบียงแล้วโทรหาพ่อทันที
...
“ฮัลโหล พ่อ”
“มีอะไรอีกล่ะ ไอ้เด็กเวร?”
“พี่สาวยิ้มด้วย เธอยิ้มเป็นด้วยเหรอ น่ากลัวชะมัด” เฉินเสี่ยวเฟิงพูดด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่หาย ตอนนั้นเขาแทบฉี่ราด
“พี่แกไม่ใช่คนหรือไง!” คุณพ่อเฉินพูดอย่างหมดคำจะพูด เขานึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แต่ลูกสาวของเขายิ้มน้อยจริง ๆ
“ผมไม่เคยเห็นเธอยิ้มเลย” เสียงของเฉินเสี่ยวเฟิงถึงกับสั่น
“น่าเสียดายที่ปกติพี่สาวแกดูแลแกขนาดนั้น แต่ในฐานะน้องชายแกกลับไม่สนใจพี่สาวเลย พี่สาวแกน่ะ ถ้าเจอเรื่องที่สนใจก็จะยิ้ม”
คุณพ่อเฉินไม่คิดเลยว่าลูกชายจะไม่เข้าใจพี่สาวของตัวเองแม้แต่น้อย