กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่เจี่ยฝูไห่กลับถึงบ้าน เจินหลินน่าก็พุ่งเข้ามาหา
“พี่ไห่ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว รีบ ๆ หน่อยสิ” เจินหลินน่าหิวจนร้องโอดโอย
“เธอกินเค้กไปตั้งเท่าไรแล้ว จะอดตายได้ยังไง” เฉินลี่น่าพูดกับลูกสาวอย่างหงุดหงิด
“แม่ ผมไปทำอาหารก่อนนะ” เจี่ยฝูไห่พูดพลางกดเจินหลินน่าให้นั่งลง
เขาไม่ใช่ลูกชายที่ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ต่อให้ไม่มีมรรคแห่งทักษะก็ยังใช้พละกำลังของตัวเองกดนางไว้ได้อย่างง่ายดาย
เจินหลินน่าเริ่มบ่นกับพี่สาวไม่หยุด “พี่ ทำไมไม่ชวนฉันไปเล่นด้วยล่ะ”
เจินหลินฉีกลอกตา “ไปเล่นที่อื่นไป”
เธอยังต้องไปดูอาการของลูกชายทั้งสองคน
“พ่อ ฉีอี้กับน่าจี้เรียนเป็นอย่างไรบ้าง” เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เจินหลินฉีไม่ได้รบกวนลูก ๆ แต่หันไปถามพ่อ