กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จ
“ฟู่กุ้ย พาหลานชายทั้งสองกลับบ้านไปเล่นเถอะ” เฉินลี่น่ากินเสร็จแล้วรู้สึกว่าควรเปิดพื้นที่ให้ลูกสาวทั้งสอง ไม่ควรอยู่ขวางหูขวางตา
“ได้” เจินฟู่กุ้ยตอบอย่างขมขื่น ก่อนมองลูกสาวคนโตอีกแวบหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ยิ่งคิดก็ยิ่งเปรี้ยวใจ แถมยังต้องช่วยพาเด็กไปบังหน้าอีก
ยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม? ยังมีอำนาจของพ่ออยู่ไหม?
“อ๊ะ ทำไมถึงไปกันแล้วล่ะ?” เจินหลินน่าทำหน้าไม่เข้าใจ ก็กินกันดี ๆ อยู่แท้ ๆ พอกินเสร็จก็จะขึ้นชั้นบน เกิดอะไรขึ้นกัน?
“ไม่มีอะไรหรอก น่าน่า ฉันจะคุยกับฉีฉีสักหน่อย เธอไปเล่นก่อนเถอะ” เจี่ยฝูไห่พูดอย่างไม่ใส่ใจ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจะทำอะไร ท้องยังอิ่มอยู่เลย แค่อยากพูดคุยเรื่องในใจเท่านั้น