เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 256 หมากลับ
ตีสี่ ฟ้ายังมืดสนิท
กู้ฉางเจิงดึงประตูเปิด ลมกับหิมะพัดโชยเข้ามา เขาหันกลับไปมองซูจิ่นเหนียนแวบหนึ่ง “ไปกันเถอะ ตอนที่เธอยังไม่ทันรู้ตัว”
ซูจิ่นเหนียนผูกผ้าพันคอให้เรียบร้อย กำลังจะก้าวเท้า—
“เจ้านาย!” เสี่ยวจิ่วขนลุกซู่ขึ้นมาในมิติ “อู๋กุ้ยจือลงมือแล้ว! เธอเดินไปทางห้องครัว มือกำห่อกระดาษเล็ก ๆ นั้นไว้ ผงสีขาว!”
ซูจิ่นเหนียนกับกู้ฉางเจิงสบตากัน กู้ฉางเจิงดึงเท้าที่ก้าวออกไปกลับมา “จัดการในบ้านก่อน”
ทั้งสองคนก้าวเร็ว ๆ ทะลุระเบียงทางเดิน ซูจิ่นเหนียนผลักประตูห้องครัว กู้ฉางเจิงยืนขวางอยู่ที่ปากประตู ไฟ “แป๊ะ” สว่างขึ้น อู๋กุ้ยจือกำลังยืนอยู่ข้างกระติกน้ำร้อน ผงสีขาวในห่อกระดาษเทออกไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งยังกำอยู่ในมือ สั่นจนร่วงกราวลงมา
“พี่อู๋” เสียงซูจิ่นเหนียนไม่ดังนัก
มืออู๋กุ้ยจือสั่นเทา ห่อกระดาษหล่นลงพื้น ผงกระจายเต็มพื้น เธอ “ผลั่ก” คุกเข่าลง ทั้งตัวสั่นเป็นก้อน “หมอซู! ผู้บัญชาการกู้! ฉัน ฉันผิดไปแล้ว… ฉันมันถูกผีเข้าสิง…”