เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 200 เธอไม่แตะสักคำ
วันที่ห้าหลังคลอด ซูจิ่นเหนียนก็ออกจากโรงพยาบาล
กู้ฉางเจิงอุ้มทารกห่อผ้าไว้ข้างละคน แขนซ้ายเป็นลูกชายคนโต แขนขวาเป็นลูกชายคนรอง ราวกับกำลังประคองตุ๊กตากระเบื้องที่แตกได้ง่ายสองตัว เขาจงใจย่างเท้าอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า ป้าหลิวถือห่อผ้า ส่วนทหารรักษาการณ์เดินนำเปิดทาง กลุ่มคนพากันออกจากแผนกผู้ป่วยใน
ลูกสาวคนเล็กที่มีน้ำหนักไม่ถึง 4 จินยังต้องอยู่ในตู้อบควบคุมอุณหภูมิต่อ ซูจิ่นเหนียนหันกลับไปมองตึกสีขาวหลังนั้น ก่อนจะอดไม่ได้และกำชับกู้ฉางซิ่วซ้ำอีก 2 ครั้ง
“วางใจเถอะ” กู้ฉางซิ่วยิ้มพลางโบกมือ “ข้างตัวเด็กมีทหารรักษาการณ์มากกว่าหมอเสียอีก เธอบีบนมมาตามเวลา รับรองว่าเธอไม่ขาดแม้แต่คำเดียว”
รถแล่นกลับไปยังลานบ้านเล็กของคุณปู่กู้กับคุณย่ากู้ตลอดทาง พอลูกชายทั้งสองเข้าประตูมาได้ ก็เหมือนได้กลิ่นอายของบ้าน จึงหลับสนิทยิ่งกว่าเดิม