เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 197 ซานเป่า
วันที่สิบสามเดือนสี่ตามจันทรคติ ฟ้ายังสว่างเรือง ๆ อยู่เลย
ในห้องผู้ป่วยความเสี่ยงสูง 301 ซูจิ่นเหนียนพิงหัวเตียง มือวางอยู่บนท้อง กำลังนับการดิ้นของทารกไปทีละครั้ง
ช่วงนี้ท้องเธอใหญ่จนน่ากลัว กลางคืนจะพลิกตัวยังต้องให้ป้าหลิวช่วยพยุง อาจารย์ฉินมาตรวจวันละสามรอบ คิ้วไม่เคยคลายเลย พูดซ้ำอยู่ประโยคเดียวว่า “อาจเริ่มเจ็บครรภ์ได้ทุกเมื่อ ห้ามใครออกจากตึกผู้ป่วยนี้เด็ดขาด”
กู้ฉางเจิงรีบกลับจากกองทัพกลางดึกเมื่อวานนี้ ยังไม่ทันกลับบ้านก็ตรงมาที่โรงพยาบาลเลย เฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วย ทหารรักษาการณ์ถึงกับขนเตียงสนามของเขามาไว้ที่โรงพยาบาล
นับถึงครั้งที่เจ็ด——
มือของซูจิ่นเหนียนชะงักกึก
ของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาตามโคนขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยสักนิด
ทันใดนั้นท้องก็กระตุกวูบลงหนัก ๆ ความเจ็บแปลบเหมือนมีดแทงแล่นจากบั้นเอวบิดไปถึงท้องน้อย ราวกับมีมือใหญ่เย็นเยียบกำอวัยวะภายในของเธอไว้แน่น
“อึก”