กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ภูเขาเปลี่ยว
ลึกเข้าไปในเขาฉางไป๋
หลินเจี้ยนเฉียงย่อตัวอยู่หน้าประตูหิน ใช้นิ้วงัดร่องหินจนถลอกเจ็บไปหมด ร่องประตูนี้แคบเหลือเชื่อ เอียงหัวส่องดู กว้างอย่างมากก็แค่ตะเกียบหนึ่งอัน แนบสนิทราวกับถูกเชื่อมตาย
เขาควักไฟฉายออกมา ส่องตามร่องเข้าไป แสงไฟสาดได้แค่บริเวณเท่าฝ่ามือเดียว——ด้านหลังประตูหินมืดสนิทราวกับหมึก ไม่เห็นอะไรเลย
“หินผีอะไรเนี่ย”
หลินเจี้ยนเฉียงด่าออกมาเบา ๆ ควักอีเต้อที่เตรียมไว้ เตรียมงัดแบบดื้อ ๆ
ยังไม่ทันยกอีเต้อขึ้น
“หึ่ง——”
เสียงทึบ ๆ ดังขึ้นจากส่วนลึกของประตูหิน ราวกับมีอะไรขาดสะบั้นลงกลางคัน ไม่ใช่เสียงหินเสียดสี แต่ใกล้เคียงกับเสียงสะท้อนของกลไกบางอย่างที่แตกหัก
มือหลินเจี้ยนเฉียงสั่น อีเต้อแทบหลุดมือ “เสียงอะไรน่ะ”