เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 เก็บสมบัติ
รถไฟส่งเสียงกึงกังมุ่งหน้าลงใต้ไปตลอดทาง ที่ราบนอกหน้าต่างค่อย ๆ สูงนูนขึ้น กลายเป็นเทือกเขาทอดยาวต่อเนื่อง
ซูจิ่นเหนียนพิงอยู่ตรงมุมที่นั่งแข็ง มือกำแผนที่วาดมือฉบับหนึ่งไว้ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลากไปตามเส้นประเส้นหนึ่ง
วันหยุดมีเพียง 10 วัน
การเดินทางครั้งนี้ต้องสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลว
กู้ฉางเจิงเองก็ไม่ได้สวมเครื่องแบบทหารเหมือนเธอ เขาใส่เสื้อผ้าธรรมดาสีหม่น ๆ และมีสัมภาระเป็นกระเป๋าผ้าเพียง 2 ใบ พอรถไฟถึงสถานี ทั้งสองก็เปลี่ยนไปขึ้นรถโดยสารทางไกล ระหว่างทางรถโยกจนกระดูกแทบแหลก ในที่สุดก็มาถึงตำบลดอกท้อ
เมืองเล็กแห่งนี้ไม่ใหญ่ บ้านดินเบียดเสียดเรียงติดกัน ชาวบ้านที่มาจับจ่ายในตลาดต่างเดินสวนไปมาพร้อมคานหาบ ฝุ่นฟุ้งกระจายสูงลิ่ว ทั้งสองหาร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนนร้านหนึ่ง สั่งบะหมี่หยาบ 2 ชาม แล้วนั่งพักเหนื่อย