เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 พี่เทาเปิดปาก
หลอดไฟในห้องสอบสวนเป็นหลอดเปลือยไม่มีโป๊ะ แสงหลอดไส้สาดลงบนใบหน้าของเจ้าเทา เงาในเบ้าตาของเขาจึงดูมืดลึกลงไปอีก
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก กุญแจมือถูกล็อกไว้กับห่วงเหล็กบนโต๊ะ หัวก้มต่ำ รอยช้ำที่มุมปากกลายเป็นสีคล้ำไปแล้ว
โจวเอ้อร์หย่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา เครื่องแบบทหารปลดกระดุมออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก กระป๋องเคลือบวางอยู่ข้างมือ ชาในนั้นเย็นเจี๊ยบไปนานแล้ว
เจียงเสี่ยวจวินนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา สมุดบันทึกกางออก ปากกาหมึกซึมถืออยู่ในมือ แต่ยังไม่ได้เขียนสักตัว
พวกเขายืดเยื้อกันมาเกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว
เจ้าเทาสารภาพไปได้ส่วนหนึ่ง——โรงเตี๊ยมรถม้าตำบลซงซาน ชื่อปลอม ห้องเก็บฟืน มีดขูดสามคม เชือกป่าน——แต่พอถึงจุดสำคัญก็ติดขัด พูดวนไปวนมาอยู่ประโยคเดียว “ฉันจำไม่ชัดแล้ว”