กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ปีเก่าผ่านพ้น ฝุ่นผงจางหาย (2)
ไป๋หลิงร้องไห้จนใจจะขาด โซซัดโซเซคว้าเขาไว้ไม่ยอมปล่อย “นายไม่มีหัวใจ! นายใจร้ายเกินไป! ฉันอยู่กับนายมาหลายปี! นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
ฝีเท้าของหม่าจื้อกั๋วหยุดชะงัก แผ่นหลังโดดเดี่ยวเย็นชา
เขาไม่หันกลับมา ทิ้งไว้เพียงประโยคหนึ่งที่เบา ๆ แต่ตัดเยื่อใยสิ้นเชิง
“ไป๋หลิง ฉันทำทุกอย่างที่ควรทำเพื่อเธอมาจนหมดสิ้นแล้ว”
สิ้นเสียง เขาก็ก้าวเดินออกจากลานบ้านเล็กอย่างเด็ดเดี่ยว
ไม่หันกลับมาอีกเลย
ขาของไป๋หลิงอ่อนแรง ทรุดลงบนธรณีประตูอันเย็นเฉียบ ร้องไห้จนตัวสั่นสะท้าน ใจจะขาด
ทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ทุกบ้านปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา