กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ผงหวงเหลียนในยามราตรีสงัด
วันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง อุณหภูมิติดลบ 28 องศา
ตอนที่ไป๋หลิงเดินออกจากกองบังคับการกรม น้ำตาบนใบหน้ายังไม่แห้งสนิท
เธอยืนอยู่ในลานบ้านแหงนมองท้องฟ้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย—เบาบางมาก เบาบางจนผู้อำนวยการฝ่ายการเมืองที่มองออกมาจากหน้าต่างแวบหนึ่งยังไม่ทันสังเกตเห็น
แต่ห่างออกไป 500 เมตร ในห้องเวรของหน่วยแพทย์ มือของซูจิ่นเหนียนหยุดชะงัก
“เธอร้องไห้ตั้งนาน” เสี่ยวจิ่วในหัวพูด “พอออกมากลับยิ้ม ผิดปกติ!”
ซูจิ่นเหนียนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ยังคงจัดตู้สมุนไพรต่อ น้ำเสียงเรียบเฉย:
“ก็ปกติ ผ่านด่านแล้วจะไม่ดีใจได้อย่างไร”