เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 เพื่อนสนิทร่วมวงกินข้าว
หมอกบางยามเช้ายังสลายไปไม่หมด เขตบ้านพักครอบครัวทหารจึงอบอวลด้วยความเย็นอยู่หลายส่วน ซูจิ่นเหนียนกำลังเขย่งปลายเท้า นำผ้าปูที่นอนสีแดงที่เพิ่งซักเสร็จไปพาดบนเชือกตากผ้า
เถียนเสี่ยวเยี่ยนสะพายตะกร้าหลัง โผล่หน้าเข้ามาจากประตูลานบ้าน พอเห็นผ้าปูที่นอนผืนนั้นเข้า ฝีเท้าก็ชะลอลง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมาก่อน
ตัวยังมาไม่ถึง เสียงที่แฝงแววหยอกเย้าก็ลอยมาก่อนแล้ว “โอ๊ย เช้าตรู่ขนาดนี้ คนเพิ่งแต่งงานนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ตากผ้าปูที่นอนทุกวันเลยนะ”
มือที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนของซูจิ่นเหนียนชะงักกึก ใบหูพลันร้อนผ่าวขึ้นมา เธอไม่กล้าหันกลับไป เพียงก้มหน้าแล้วบ่นเสียงเบาราวยุงบิน “พี่สะใภ้ อย่าเอาฉันมาล้อเล่นสิ…”
“พวกเราก็ผ่านเรื่องพวกนี้มากันหมดแล้ว จะอายอะไรอีก?” เถียนเสี่ยวเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้ไม่กี่ก้าว แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงยังแฝงความจงใจหยอกเย้า “หรือว่า… ผู้บังคับกองพันกู้เก่งเกินไป จนเธอลงจากเตียงไม่ไหวแล้ว?”