เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ยาสลบ
ซูจิ่นเหนียนจ้องห่อกระดาษน้ำมันหลายห่อที่ผุดขึ้นมาจากกลางฝ่ามืออย่างไร้ที่มา หัวใจดวงเล็กเต้นเร็วขึ้นสองจังหวะ แต่สีหน้ายังนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียงของเสี่ยวจิ่วดังขึ้นในหัวของเธอ เจือน้ำเสียงอวดเก่ง “ยานี้เจ้านายคนก่อนของฉันหลอมด้วยมือตัวเอง รุนแรงมาก แค่ผิวหนังโดนนิดเดียว สองชั่วยามก็ไม่ตื่น ถ้าสูดเข้าไปทางจมูกยิ่งแล้วใหญ่ สามวันสามคืน เรียกยังไงก็ไม่ตื่น”
ซูจิ่นเหนียนกำห่อกระดาษแน่น “มียาถอนพิษไหม ของแบบนี้รุนแรงขนาดนี้ เดี๋ยวพอโปรยออกไป อย่าทำให้ฉันล้มไปเองด้วยก็แล้วกัน”
“วางใจเถอะโฮสต์!” เสียงของเสี่ยวจิ่วกวน ๆ “ยาถอนพิษมีเหลือเฟือ ไม่หลอกเธอแน่นอน!”
พอเสียงเพิ่งขาด ฝ่ามือของเธอก็หนักอึ้งลง
ขวดเล็กสีน้ำเงินเข้มขวดหนึ่งกับเม็ดยาสีดำคล้ำขนาดเท่าถั่วปากกว้าง หล่นลงกลางฝ่ามืออย่างมั่นคง
“กลืนเม็ดยาดำเข้าไป สิบสองชั่วยามจะไม่มีพิษใดทำอันตรายได้ ขวดสีน้ำเงินใช้ภายนอก ใครสลบก็เอาขวดนี้ไปวางใต้จมูก เดี๋ยวก็ตื่น”
ซูจิ่นเหนียนไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เงยหน้ากลืนเม็ดยาดำลงไป
กลิ่นมิ้นต์เย็นสดชื่นสายหนึ่งไหลลงตามลำคอ ร่างกายที่ตึงเครียดมาทั้งคืนเมื่อครู่ ราวกับได้แช่น้ำร้อน ก็ผ่อนคลายขึ้นมาก