กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 293 ออดอ้อนหวานซึ้ง
“เอ่อ ดึกมากแล้ว ฉันควรกลับได้แล้ว!”
ซูหนิงหน้าแดงก่ำ พลางออกแรงดันคนที่กำลังกอดเธออยู่ โรงแรมจะมีการตรวจห้อง หากกลางคืนไม่กลับไป ย่อมมีคนเอาไปนินทา
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุด ที่สำคัญที่สุดคือ เธอรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงอยู่บ้าง กลัวว่าจะคุมตัวเองไม่อยู่ต่างหาก!
“พวกเราเดินกลับกันเถอะ เดินกลับก็ใช้เวลาไม่นานหรอก!”
เซียวเหยียนปล่อยตัวเธอออก แล้วกุมมือของซูหนิงเอาไว้ก่อนจะซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตนเอง พลางกระซิบเสียงเบา “ถือเสียว่าเดินเล่น อย่างนี้พวกเราจะได้แยกจากกันช้าลงอีกนิด!”
พูดจบ เขาก็บีบมือของซูหนิงเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย “คำขอแค่นิดเดียวเท่านี้ เธอคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?”