เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 จดหมายแจ้งเบาะแส
หลังจากซูหนิงมาถึงตัวตำบลก็หยิบแป้งห่อไส้มากินหนึ่งชิ้นรองท้อง แล้วยังดื่มนมหนึ่งถ้วย แต่ก็อย่างว่าแหละ อายุยังน้อย นั่งรถมากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วยังเดินต่ออีกพักหนึ่ง ตอนนี้ก็เริ่มหิวนิด ๆ จึงไม่ได้เล่นตัว
เธอช่วยตักสองชาม ยื่นให้คุณปู่หูชามหนึ่ง ส่วนตัวเองถืออีกชามไว้ พอชิมน้ำซุปคำแรกก็รู้สึกทันทีว่าดวงจิตวิญญาณของตัวเองลอยขึ้นสวรรค์ไปเลย
“แม่เจ้า ย่าหูฝีมือดีเกินไปแล้ว!”
เกี๊ยวกุ้งน้ำใสนี้คงใช้น้ำซุปจากกระดูกชิ้นใหญ่กับหัวกุ้งที่ผัดแล้วเคี่ยว จากนั้นใส่งา สาหร่ายทะเลหั่นเส้น และกุ้งแห้งลงไปต้ม รสชาติหวานสดสุด ๆ!
นี่ไม่ใช่รสที่ปรุงขึ้นจากผงปรุงรสแบบยุคปัจจุบัน แต่เป็นความสดหวานจากตัวอาหารเอง!
เธอคิดว่าตัวเองก็เคยกินของดีมาพอสมควร แต่เกี๊ยวน้ำชามนี้จัดอยู่ในสามอันดับแรกได้สบาย ๆ!
“บรรพบุรุษของย่าหูเป็นพ่อครัวหลวงนะ! ก็เพราะตอนนี้เป็นสังคมใหม่ ถ้าย้อนกลับไปสักหลายสิบปี เธอไม่มีทางได้กินหรอก!”
คุณปู่หูเชิดคางอย่างภาคภูมิ แม้แต่หนวดเคราของคุณปู่ก็ยังดูมีความภูมิใจเจืออยู่!
ซูหนิงชูนิ้วโป้งให้ ผู้วิเศษ! สมกับคำว่ายอดฝีมืออยู่ในหมู่บ้านจริง ๆ ฝีมือแบบนี้รออีกสักสองสามปีเปิดร้านขึ้นมาก็รอเอากระสอบมาตักเงินได้เลย!