เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 288 ลังเล
โจวอวิ้นก้าวออกมาจากตำหนักไทเฮา ผ่อนลมหายใจออกมายืดยาว เขาขึ้นสู่เกี้ยวเสลี่ยง พลางเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งว่า “ไปตำหนักพระสนมเอก” ครั้นเกี้ยวเสลี่ยงเพิ่งจะหันหัวกลับ เขากลับเปลี่ยนใจอีกครา “ไม่ไปแล้ว ไปตำหนักบูรพา”
ภายในตำหนักบูรพา องค์รัชทายาทพระหัตถ์หนึ่งค้ำศีรษะ อีกพระหัตถ์หนึ่งลูบคลำเล่นจี้หยกชิ้นเล็ก หาได้สนใจว่าราชครูด้านบนจะบรรยายการสอนได้จับใจเพียงใด สายตาของเขามองเพียงนอกหน้าต่าง ดวงจิตใจมิได้อยู่กับห้องเรียนเลยแม้แต่น้อย
ราชครูทอดถอนหายใจ น้ำเสียงในการสอนดังขึ้นอีกส่วน ทว่าองค์รัชทายาทยังคงทำเป็นหูทวนลม
“องค์ชายฝ่าบาท องค์ชายฝ่าบาท!” ราชครูส่งเสียงร้องเรียกสองครา ในที่สุดจึงเรียกให้ดวงจิตขององค์รัชทายาทคืนกลับมาได้
โจวซู่มองเขาด้วยแววตาสับสนงุนงง “ราชครูมีธุระอันใดหรือ”