กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 มู่หรงเจิ่ง
อาเจิ่งลืมตาดูโลกก็เพียงส่งเสียงร้องไห้พอเป็นพิธีสองเสียง จากนั้นจึงลืมตาขึ้นมองสำรวจรอบด้าน คล้ายกับพึงพอใจยิ่งนัก แล้วก็หลับตาลงนอนหลับไป
กู้หยิงได้ยินเพียงเขาร้องไห้สองเสียงก็เงียบไป เกรงยิ่งนักว่าจะเป็นเด็กโง่เขลา รีบอุ้มลูกเข้ามาทดสอบการดูดกลืนอย่างรวดเร็ว ยังนับว่าดีที่เด็กรู้จักกินนม มิใช่เด็กโง่เขลาแต่อย่างใด
อาเจิ่งในช่วงพักฟื้นหลังคลอดเลี้ยงดูง่ายดายยิ่งนัก ไม่ว่าจะหิวหรือปัสสาวะ ก็เพียงส่งเสียงครางฮือเบา ๆ สองเสียง แทบไม่ร้องไห้งอแงเลย
กู้หยิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ยามที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ อาเจาที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเข้า จึงถามว่า “เช่นนั้นข้าเล่า ท่านแม่ ตอนเด็ก ๆ ข้าว่าง่ายหรือไม่”