กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 กู้หยิงมีคู่หมายวัยเยาว์
มู่หรงจงมองใบหน้าของกู้หยิงที่ละม้ายคล้ายกู้ซิ่นถึงเจ็ดส่วน ก็เอ่ยถ้อยคำตำหนิไม่ออก เขาถอนหายใจยาว ลูบคลำตัวอักษรบนป้ายสุสานเบา ๆ พลางกล่าวว่า “นี่คือนายเหนือหัวของข้าในอดีต กู้ซิ่น คราวศึกมหาสงครามภูเขาหมางได้สิ้นชีพในสนามรบเป่ยฉี”
กู้หยิงลองหยั่งเชิงถามว่า “สิ้นชีพที่เป่ยฉีหรือ เช่นนั้นในสุสานนี้...”
มู่หรงจงกล่าวด้วยความเจ็บปวดใจว่า “พวกเราหาโครงกระดูกของเขาไม่พบ ด้วยเหตุนี้ จึงทำได้เพียงสร้างสุสานอาภรณ์และกวานไว้ที่นี่ ทุกปี ณ เวลานี้ ข้าจะต้องมาร้องไห้สักครา เพื่อระบายความอาลัยให้สิ้น”