เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 สุขสำราญจนลืมแคว้นสู่
กู้หยิงเอ่ยถามมู่หรงเซิน “ท่านคิดว่าบทกวีนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
มู่หรงเซินเอ่ยด้วยท่าทีเป็นกลางและเที่ยงธรรม “กวีย่อมเป็นกวีที่ดี ทว่ากลับไม่เข้ากับบรรยากาศ”
กู้หยิงไม่เข้าใจแล้ว บทกวีนี้มิใช่เขียนถึงการคิดถึงคนในครอบครัวในเทศกาลฉงหยางหรอกหรือ ไฉนจึงจะไม่เข้ากับบรรยากาศเล่า
มู่หรงเซินเอ่ย “กาลก่อนแคว้นสู่ถูกแคว้นเว่ยกลืนทำลาย จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งสู่หลิวโฮ่วจู่ถูกจับเป็นเชลย ซือหม่าเจาถามเขาว่าเคยคิดถึงบ้านเกิดหรือไม่ หลิวโฮ่วจู่ตอบว่า สุขจนลืมแคว้นสู่”
กู้หยิงย่อมรู้เรื่องนี้ นี่คือที่มาของสำนวน ‘สุขจนลืมแคว้นสู่’ มิใช่หรือ
มู่หรงเซินเอ่ยสืบไป “ซือหม่าเจาเป็นผู้ใดกัน หากจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งสู่หลิวโฮ่วจู่บังอาจเอ่ยคำว่าคิดถึงบ้านเกิดแม้เพียงครึ่งคำ เขาและเหล่าขุนนางสู่ฮั่นคงมิอาจมีชีวิตรอดถึงวันที่สองแล้วกระมัง”