กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 สามีไปทำงานวันแรก
ยามตื่นนอนในตอนเช้า พวงแก้มของกู้หยิงแดงระเรื่อ ดวงตาทอประกายฉ่ำน้ำดั่งเกลียวคลื่น แลดูน่าทะนุถนอมอ่อนหวานยิ่งนัก นางสวมอาภรณ์ไปพลางพึมพำไปพลาง “ท่านนี่มันร้ายกาจสิ้นดี นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ ฮึ่ม”
มู่หรงเซินเลิกเรือนผมยาวสลวยของนางขึ้น ประทับจุมพิตลงบนลำคอนางจากทางด้านหลังแล้วยิ้มพลางเอ่ย “เจ้ารีบอายุครบสิบแปดปีเสียโดยไว ข้าก็จะไม่ร้ายกาจเช่นนี้แล้ว”
กู้หยิงจะไปเชื่อคำผีหลอกของเขาได้อย่างไร
“เหลวไหลทั้งเพ ถึงตอนนั้นท่านต้องยิ่งร้ายกาจกว่าเดิมเป็นแน่”
มู่หรงเซินหัวเราะในลำคอ เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เรียกอาหลานเข้ามาหวีผมให้กู้หยิง วันนี้เขาต้องไปลงชื่อเข้าเวรที่จวนจิงจ้าว จึงต้องออกจากเรือนแต่เช้าตรู่