กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 คนน่าเวทนาย่อมมีส่วนที่น่าชิงชัง
ครั้นเดินออกมาข้างนอก ก็เห็นสะใภ้ของหลี่โก่วเซิ่งใช้ผ้าโพกศีรษะผืนหนึ่งคลุมบังใบหน้า ยืนตัวสั่นงกงันอยู่กลางลานเรือน สกุลเฝิงเห็นเข้าก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “เขาซ้อมเจ้าอีกแล้วรึ”
“มิใช่ มิใช่เจ้าค่ะ เป็นข้าสะเพร่าหกล้มไปเอง ฮูหยินเฝิง ข้าได้ยินว่าบ้านท่านมีน้ำมันชะมด ข้า... ข้า...”
น้ำมันชะมดมีไว้สำหรับรักษาแผลลวกพองโดยเฉพาะ
สกุลเฝิงเลิกแขนเสื้อของนางขึ้นทันควัน พบว่าบนข้อมือของนางมีรอยลวกพองผืนใหญ่ปรากฏอยู่อย่างน่าตกใจ สกุลเฝิงโมโหจนเอ่ยขึ้นว่า “นี่เขาเอาอะไรร้อน ๆ ลวกเจ้ารึ จะตายโหงแล้ว โก่วเซิ่งยิ่งนานวันก็ยิ่งไม่เห็นเจ้าเป็นคน ไป ข้าจะพาเจ้าไปหาผู้ใหญ่บ้าน ให้ผู้ใหญ่บ้านสั่งสอนมันเสียให้เข็ด!”