เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ฮูหยินมีใจเปี่ยมด้วยใต้หล้า
กู้หยิงนิ่งเงียบไป ทว่าชาวบ้านโดยรอบกลับพากันส่งเสียงเอะอะ “เรื่องของผัวเมียเขา พวกเจ้าอย่าได้เข้าไปยุ่งเลย”
ในเวลานี้ พวกเขาราวกับเป็นเหล่าผู้ชมที่ไร้ความรู้สึกใต้ปลายพู่กันของหลู่ซวิ่น ซึ่งเฝ้าดูความครึกครื้นเพื่อรอคอยกินหมั่นโถวเลือดมนุษย์
ยามนี้ คุณกู้และสกุลเฝิงก็ถูกคนไปตามตัวมาเช่นกัน คุณกู้มองดูทั้งสองคนแล้วเอ่ยว่า “ต้าลี่ เจ้าปล่อยมือก่อน”
นาหลัวเหยียนเทียนเหลือบมองกู้หยิงแวบหนึ่ง แล้วจึงปล่อยตัวหลี่โก่วเซิ่ง
หลี่โก่วเซิ่งวิ่งหนีเตลิดไปอย่างทุลักทุเล ภรรยาของเขาไม่สนใจว่าตนเองจะมีใบหน้าฟกช้ำดำเขียว รีบวิ่งตามไปอย่างลนลาน
ชาวบ้านโดยรอบสนทนาสัพเพเหระกันสองสามคำก็พากันแยกย้ายไป สกุลเฝิงถอนหายใจคราหนึ่ง หยิบสิ่งของบนพื้นส่งมอบให้ถึงมือของนาหลัวเหยียนเทียนพลางเอ่ยว่า “กลับไปเถิด ขอเพียงพวกเจ้าสองคนใช้ชีวิตให้ดีก็พอแล้ว”
กู้หยิงรู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่ระลอกหนึ่ง นางเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด นาหลัวเหยียนเทียนก็เดินตามหลังนางไปโดยไม่เอ่ยคำใดเช่นกัน