เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 กับข้าวฝีมือภรรยาช่างอร่อยยิ่งนัก
ฌานาจารย์จื้อเซียนเป็นชายชราศีรษะโล้นเคราขาวโพลน ทว่าผิวพรรณบนใบหน้ากลับไร้ริ้วรอยแม้แต่น้อย เคราก็เล็มไว้อย่างงดงาม จิตวิญญาณกระปรี้กระเปร่า สายตาสว่างกระจ่างใส มองไม่ออกถึงอายุที่แท้จริง
“พวกเจ้ามากันแล้วรึ!” ฌานาจารย์จื้อเซียนยิ้มตาหยีพลางมองดูทั้งสอง
กู้หยิงเองก็ลอบสังเกตเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นจึงแย้มยิ้มอย่างพอเหมาะพอควรแล้วยอบกายคารวะ
ฌานาจารย์จื้อเซียนยังคงยิ้มตาหยี เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้าว่า “มิต้องเกรงใจ มีหมั่นโถวดอกไม้บานก็พอแล้ว”
กู้หยิงยื่นกล่องอาหารส่งให้ ฌานาจารย์จื้อเซียนเปิดดูปราดหนึ่ง พลางพยักหน้ายิ้ม ๆ “ไม่เลว ไม่เลว ดียิ่ง ดียิ่ง” เขาหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วกัดเคี้ยว เผยสีหน้าพึงพอใจออกมาขณะเคี้ยวกลืน