กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนพิเศษ 006
[โฮสต์ คุณว่ามีความเป็นไปได้ไหมว่าจริง ๆ แล้วฉันอาจจะเป็นตัวตนที่เก่งกาจสุดยอดมาก่อน แต่เพราะสาเหตุบางอย่างเลยพลัดตกหน้าผา จากนั้นก็ไปฝึกสุดยอดวิชาอยู่ก้นเหว จนสุดท้ายกลายมาเป็นแบบตอนนี้]
เซิ่งเฉวียนครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที [ช่วงนี้เธอแอบไปอ่านนิยายกำลังภายในยุคเก่ามารึไง]
006 ตอบอย่างเอียงอาย [พอได้อ่านผ่านตามานิดหน่อยน่ะ]
เซิ่งเฉวียนแปลกใจมาก [นี่เธอถึงกับรู้จักเขินอายแล้วเหรอเนี่ย]
006 ชะงักไปครู่ [ฉันเขินเป็นด้วยเหรอเนี่ย]
เซิ่งเฉวียนบอก [ตั้งแต่จบคอนเสิร์ตรังผึ้ง ฉันรู้สึกว่าเธอนับวันยิ่งเหมือนคนเข้าไปทุกที แถมยังชอบอ่านนิยายเข้าให้อีก 006 ไม่แน่ว่าเมื่อก่อนเธออาจจะเป็นตัวตนที่เก่งกาจมากจริง ๆ ก็ได้ แล้วตอนนี้ก็แค่กำลังค่อย ๆ ฟื้นความทรงจำอยู่]
[จริงเหรอ!] 006 ดีใจยกใหญ่ [ที่แท้ฉันก็เก่งกาจมากจริง ๆ สินะเนี่ย]
เซิ่งเฉวียน [ตอนนี้เธอก็เก่งมากอยู่แล้วนี่นา]
006 เขินอายขึ้นมาอีกรอบ [ขอบคุณนะโฮสต์]