กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผั่วสุ่ยเข้ารอบ
ทีมเจรจาของเซิ่งเฉวียนเดินทางมาถึงสถาบันวิจัย พอถึงหน้าประตูก็เจอกับทหารหน้าตาขึงขังยืนเฝ้าเวรอยู่ตรงหน้าทันที
พวกเขาถึงกับ “...”
บางทีก็แอบลืมไปจริง ๆ ว่าบริษัทที่ตัวเองทำงานให้อยู่เนี่ย คือบริษัทบันเทิงนะเนี่ย
ปกติแล้ว คนหัวเซี่ยเวลาเห็นทหารตำรวจติดอาวุธครบมือ แวบแรกมักจะคิดว่า 'เท่ชะมัด' หรือ 'รู้สึกปลอดภัยจัง' แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าพวกตนมาเจรจาธุรกิจ...
พวกตนเป็นตัวแทนของซิงหมาง เป็นตัวแทนของประธานเซิ่งเชียวนะ
ไม่ว่า ‘คู่เจรจา’ ที่ต้องคุยด้วยจะเป็นใคร พวกเขาก็ต้องแสดงความเป็นมืออาชีพออกมา ตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์จนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างเร่งรีบจัดเตรียมข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ขนาดตอนอยู่บนรถเมื่อกี้ก็ยังอ่านพลางท่องจำพลางอยู่เลย ถึงตรงนี้ก็เลยยังถือว่ามีความมั่นใจอยู่พอตัว
ทีมงานมืออาชีพพวกนี้ข้างในใจอยากรู้อยากเห็นจนแทบจะอดเหลียวมองไม่ไหว แต่สีหน้ากลับแกล้งทำเป็น ‘พวกเราไม่แปลกใจกับภาพตรงหน้านี้สักนิด นิ่งสนิทสุด ๆ’
ทั้งที่ในใจกำลังคิดเตลิดไปไกลว่า ‘นั่นปืนจริงใช่ไหมน่ะ? แล้วนั่นเครื่องอะไร ทำไมดูเข้มงวดรัดกุมเบอร์นี้’
แต่เบื้องหน้า หัวหน้าทีมเจรจาทำเพียงยิ้มบาง ๆ พลางหยิบบัตรประจำตัวยื่นให้อย่างไม่รีบร้อน “นี่บัตรประจำตัวของพวกเราครับ”