โรงงานก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือขายจนเกลี้ยง

โรงงานก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือขายจนเกลี้ยง

ตั้งแต่คืนนั้นที่เซิ่งเฉวียนหิวท้องกิ่วจนไปสุ่มรางวัลได้โรงงานก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือแห่งนี้มา วิธีบริหารจัดการของเธอก็มีแค่อย่างเดียว คือปรับสูตรใหม่ แล้วเลือกแหล่งวัตถุดิบเครื่องปรุงใหม่ทั้งหมด

ถึงอย่างไรก็เป็นโรงงานที่ตกอับจนต้องประกาศขาย กิจการคงไม่มีทางขายดิบขายดีอยู่แล้ว พอสืบประวัติดูก็พบว่าเดิมทีโรงงานนี้ทำได้ค่อนข้างดีเลย เพียงแต่ตอนหลังการบริหารงานมีปัญหา แถมสู้คู่แข่งในตลาดไม่ไหว สุดท้ายเลยต้องตกที่นั่งลำบากแบบนี้

เซิ่งเฉวียนไม่ได้หวังให้มันทำเงินเป็นกอบเป็นกำอยู่แล้ว ยังไงเสียก็ได้มาจากการสุ่มรางวัล ถึงแม้นึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือแล้วดันสุ่มได้โรงงานผลิตก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือจะฟังดูหลุดโลกไปหน่อย แต่พอคิดว่าต่อไปจะได้กินก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือจากโรงงานตัวเอง มันก็ฟินไม่น้อยเลย

ความปลอดภัยของอาหารก็วางใจได้เต็มร้อย รสชาติกับเครื่องปรุงก็ปรับแต่งวิจัยได้ตามใจชอบ เธอไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนสภาพแวดล้อมในไลน์ผลิตเป็นยังไง แต่หลังจากเธอเข้ามารับช่วงต่อ สภาพแวดล้อมในโรงงานก็มีข้อกำหนดแค่ข้อเดียว นั่นคือต้องสะอาด

ซื้อของคนอื่นกินก็ช่างเถอะ แต่นี่เป็นของบ้านตัวเอง ในเมื่อทำให้อร่อยแถมสะอาดถูกสุขอนามัยได้ แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ

หลังจากปรับปรุงอยู่นาน โรงงานก๋วยเตี๋ยวหอยหลัวซือแห่งนี้ก็ผลิตรสชาติออกมาได้ถูกปากเซิ่งเฉวียนแบบพอดิบพอดี ส่วนเรื่องความสะอาดถูกสุขอนามัยก็บอกได้เลยว่าติดอันดับต้นๆ ของวงการ (ก็แหม เจ้านายต้องกินเองนี่นา)