เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นี่หรือที่เธอเรียกว่าห้องแล็บขนาดเล็ก
หนิงโจวพูดว่า “ไม่เป็นไร” จบก็ไม่มีอะไรต่ออีกเลย
ในความเข้าใจของเขา นั่นแปลว่าบทสนทนาจบลงแล้ว
ชายหนุ่มเดินหน้าต่อไปเงียบ ๆ โดยที่ระยะก้าวแต่ละก้าวยังคงเป๊ะเท่ากันพอดิบพอดี เดินเป็นเส้นตรงแน่วอย่างสมบูรณ์แบบ
เซิ่งเฉวียนลูบหัวแมวไปพลาง มองแผ่นหลังของเขาค่อย ๆ เดินห่างออกไป
ตรงหัวเลี้ยว หนิงโจวเอี้ยวตัวเหลือบมองเซิ่งเฉวียนแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบดึงสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว
เจียงลู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอก็มองตามไป แล้วก็ละสายตากลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน โดยไม่ได้ออกความเห็นอะไรตามเคย
การที่เซิ่งเฉวียนโผล่มาที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญอะไรบ่อยปานนั้น
เธอก็แค่ได้ยินอาจารย์หวังบอกว่าห้องแล็บที่พวกหนิงโจวใช้ตั้งอยู่แถวนี้ เลยเดินเล่นเรื่อยเปื่อยมาเสี่ยงดวงดูต่างหาก
เพราะตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว โรงอาหารก็อยู่ข้างหน้า ถ้าหนิงโจวอยู่ในห้องแล็บ ต่อให้เป็นอัจฉริยะก็น่าจะต้องออกมากินข้าวบ้างสิ