กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ที่ปรึกษาบอดี้การ์ดระดับผู้บัญชาการกองพล
เซิ่งเฉวียนเดาได้ตั้งนานแล้วว่าเจียงลู่เป็นทหารปลดประจำการที่เก่งกาจมากคนหนึ่ง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเก่งเกินกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก
“ระดับผู้บัญชาการกองพลเนี่ยนะ...”
เธอเกือบทำไม้เสียบผลไม้เคลือบน้ำตาลในมือหัก
นี่มันระดับนายทหารชั้นผู้ใหญ่เชียวนะ ถึงจะเกษียณแล้ว เงินบำนาญก็กินอยู่อย่างสบายใจเฉิบ แต่นี่ บิ๊กระดับผู้บัญชาการกองพลขนาดนี้ กลับเต็มใจจะมาเป็นที่ปรึกษาบอดี้การ์ดให้เธอเนี่ยนะ
เจียงลู่กล่าว “นายทหารหลังจากเกษียณแล้วสามารถเลือกทำงานต่อเองได้ครับ เรื่องนี้ถูกต้องตามระเบียบทุกอย่าง”
“ฉันรู้ว่าถูกระเบียบ แต่ปกติแล้วนายทหารเกษียณระดับนี้ เงินบำนาญก็น่าจะเยอะมากไม่ใช่เหรอคะ” เซิ่งเฉวียนไม่คิดหรอกว่านายทหารเกษียณระดับผู้บัญชาการกองพลจะยอมมาบริษัทเธอเพราะเรื่องเงิน
ต่อให้เป็นคนประเภทอยู่ว่างไม่ได้ อย่างมากก็น่าจะหางานสบายๆ แถวบ้านทำแก้เบื่อ จะยอมถ่อสังขารในวัยปูนนี้เดินทางไกลนับพันลี้มาถึงโม่ตูได้ยังไง
เธอแทบจะคิดออกในพริบตาว่ามีเงื่อนงำอะไร จึงหันไปมองเจียงลู่แล้วพูดอย่างมั่นใจ “พี่ต้องพูดชมฉันให้ท่านฟังแน่ๆ เลย”
ใบหน้าคมเข้มของเจียงลู่ปรากฏรอยเคอะเขินขึ้นมาอย่างหาได้ยาก เขาหลุบตาลงอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก