บินไปดูรายการประกวด

บินไปดูรายการประกวด

วันรุ่งขึ้นเซิ่งเฉวียนก็ขึ้นเครื่องบินอีกครั้ง

พี่คนขับก็ยังคงตามติดอยู่ข้างกายเธอเหมือนเดิม

เวลาส่วนใหญ่เขาแทบไม่พูดอะไรเลย แถมไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่า เพราะบ่อยครั้งตัวตนของเขาจางมากจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

พอเซิ่งเฉวียนสังเกตดูสักพักก็มั่นใจว่าเขาน่าจะตั้งใจทำแบบนั้น ไม่ว่าเธอจะไปไหนหรือทำอะไร ตำแหน่งที่พี่คนขับยืนมักจะเป็นจุดที่คนมองข้ามได้ง่ายที่สุด และเป็นมุมที่พร้อมพุ่งเข้าช่วยทันทีหากเธอตกอยู่ในอันตราย

ต้องยอมรับเลยว่า หลังจากที่ “อวดรวย” ไปแล้ว การมีคนพึ่งพาได้ที่เงียบขรึมแต่ฝีมือฉกาจอยู่ข้างตัว เป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้เซิ่งเฉวียนกล้าตระเวนไปไหนมาไหนได้อย่างสบายใจ

อย่างเช่นในตอนนี้ พี่คนขับนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมทางเดิน ทุกครั้งที่แอร์โฮสเตสเดินเข้ามาให้บริการ แม้ร่างกายเขาจะไม่ขยับเขยื้อน แต่เซิ่งเฉวียนที่นั่งข้างๆ สัมผัสได้ชัดเจนเลยว่ากล้ามเนื้อของเขาเกร็งขึ้นมาทันที

เขาต้องเคยเป็นทหารมาแน่นอน

ต่อให้อยู่บนเครื่องบินและอยู่ต่อหน้าแอร์โฮสเตสสาวสวยผู้เป็นมิตร เขาก็ยังคงตื่นตัวระวังภัยขั้นสูงสุด นี่ไม่ใช่ความวิตกจริตเกินเหตุ แต่เป็นความรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของเซิ่งเฉวียนล้วนๆ

ขนาดเซิ่งเฉวียนยังรู้สึกได้ แอร์โฮสเตสที่ตกเป็นเป้าสายตาย่อมรู้สึกได้เช่นกัน โดยเฉพาะคนที่บินไปมาเป็นประจำอย่างพวกเธอ ย่อมเคยพบเจอกับผู้โดยสารมาสารพัดรูปแบบ ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวขึ้นเครื่อง เธอก็มองออกทันทีว่านี่คือ “บอดี้การ์ด”