0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 จักรพรรดิศึกศักดิ์สิทธิ์หวนคืนและพระนามแห่งจอมมรรคา

การหวนคืนของซุนหงอคงทำให้คณะจาริกตะวันตกจมดิ่งสู่ความเงียบงันอย่างน่าประหลาด

กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่มหาศาลระดับเซียนทองต้าหลัวที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของเขาอย่างไม่ตั้งใจ เปรียบเสมือนขุนเขาไร้รูปที่กดทับลงบนจิตใจของทุกคน

ถังซานจั้งอ้าปากค้าง คำว่า “หงอคง” ที่เคยเอ่ยจนติดปากกลับไม่สามารถหลุดออกมาจากริมฝีปากได้เลย

เขามองดูลิงตัวนั้น ภายในเนตรเพลิงประกายทองคู่นั้นไม่ได้มีความดื้อรั้นและซุกซนเหมือนดั่งอดีตอีกต่อไป กลับกลายเป็นความสงบนิ่งดุจหุบเหวตั้งตระหง่านดุจขุนเขา ที่ตกผลึกหลังผ่านการชำระล้างด้วยเลือดและเปลวเพลิง

เขาก้าวลงจากหลังม้าอย่างเงียบเชียบก่อนจะยื่นบังเหียนไปให้

“หงอคง เจ้า... เจ้ามาขี่เถิด”

ซุนหงอคงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มกว้างแต่ไม่ได้เอื้อมมือไปรับ

“อาจารย์ ข้าซุนผู้นี้มีฝีเท้าของตนเอง”