เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 64 ถ้อยคำเดียวช่วงชิงสัตว์ขี่อริยะ เต้าจุนสอบถามสองปราชญ์ (ตอนพิเศษสำหรับสหายนักอ่าน 岩~王~帝~君一钟离)
ความเงียบสงัดดั่งความตาย
มิใช่ว่าไม่มีสุ้มเสียง ทว่าสุ้มเสียงทั้งปวงกลับถูกบางสิ่งที่มีตัวตนลึกลับกลืนกินไปจนสิ้น
เสียงลม สายเมฆที่ไหลผ่าน เสียงหัวใจเต้น กระทั่งความสั่นไหวของจิตเทวะ ล้วนเลือนหายกลายเป็นความว่างเปล่าในเสี้ยววินาทีที่สัมผัสกับห้วงสุญญะแห่งนั้น
พระโพธิสัตว์มัญชุศรีและพระอรหันต์สิบแปดองค์ราวกับแมลงที่ถูกผนึกไว้ในอำพัน ยังคงรักษาท่าทางการร่ายพลังเอาไว้โดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ทว่าดวงจิตต้นกำเนิดของพวกเขากลับกำลังเผชิญกับการทรมานดุจตกอยู่ในนรกอเวจี
ร่างในชุดสีเทานั้นยืนอยู่ที่ตรงนั้นอย่างชัดเจน เรียบเฉยไร้ความพิเศษ ไม่มีกลิ่นอายใดเล็ดลอดออกมา
ทว่าในขอบเขตที่เขายังดำรงอยู่ กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินกลับดูราวกับถูกเขียนขึ้นใหม่
พลังเวทของพวกเขาถูกกักขังไว้ภายในกายาทองคำ ประหนึ่งบึงน้ำนิ่งสนิทไม่อาจหยิบใช้ได้แม้แต่น้อย