เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 สะบัดพู่กันเพียงหนึ่ง กวาดล้างสรรพชีพ ใบไม้ร่วงหล่นปลุกเซน
ภายในท้องพระโรงเซินหลัว เงียบเชียบจนกระทั่งเข็มตกก็ยังได้ยิน
คลื่นพลังจากการที่ยักษ์โกลาหลตนก่อนหน้าชกทำลายธรรมกายแห่งยมโลกนั้น ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในอากาศอันหนาวเหน็บ
สิบพญายม ผู้เคยกำชะตาชีวิตแห่งสามภพ บัดนี้ราวกับรูปปั้นดินเผาที่แข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
ฉลองพระองค์ของพวกเขาหม่นหมองไร้แสงส่องประกาย มงกุฎบนศีรษะเต็มไปด้วยรอยร้าว
ท้องพระโรงเซินหลัวที่แสดงถึงอำนาจแห่งยมโลก บัดนี้เป็นเพียงโถงที่ว่างเปล่าและแตกสลาย
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังดวงจิตสีทอง ซึ่งยังคงถูกโซ่ตรวนล่ามไว้บนร่างเป็นเพียงสัญลักษณ์เท่านั้น
ซุนหงอคงยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรง แหงนหน้ามองจุดที่ยักษ์โกลาหลหายตัวไป ในดวงตาสีทองนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ศิษย์พี่ใหญ่