​ตอนที่ 298 เปิดห้องแล้วถูกแม่ยายจับได้

ตอนที่ 298 เปิดห้องแล้วถูกแม่ยายจับได้

ทั้งคู่เลือกซื้อของในร้านอยู่นาน นอกจากของที่ระลึกที่ใช้ในชีวิตประจำวันแล้ว เสี่ยวลู่ยังตั้งใจซื้อกล่องดนตรีแบบกึ่งอัตโนมัติมาสองชิ้น

ชิ้นหนึ่งเป็นรูปเปียโน อีกชิ้นเป็นรูปเชลโล่ ซึ่งต้องนำมาประกอบเองเหมือนเลโก้ วางประดับไว้ในห้องแล้วดูมีสไตล์ศิลปินมาก

เมื่อกลับถึงโรงแรม ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว ทั้งคู่เอาถุงของขวัญวางไว้บนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า รู้สึกว่าแค่หลับตาก็พร้อมจะหลับไปได้ทันที

ไป๋ลู่หันมองเสี่ยวซู เขาหลับตาลงอย่างสงบ สันจมูกโด่งตตอนที่ 298 เปิดห้องแล้วถูกแม่ยายจับได้รง ขนตายาวงอนสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนจะลืมตาขึ้นมาได้ทุกเมื่อ ริมฝีปากบางได้รูปแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ โดยไม่ตั้งใจ แม้ในความเงียบสงัด เขาก็ยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะบรรยาย

ในใจเธอเกิดระลอกคลื่นแห่งความสุข การที่ได้อยู่กับเสี่ยวซูอย่างอิสระแบบนี้มันดีจริงๆ

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของคนข้างๆ เจียงซูค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาหันไปสบตากับแววตาอันอ่อนโยนของเสี่ยวลู่แล้วยิ้มขำ: “มองฉันทำไม?”

“ก็แค่อยากมอง มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อหรอก”

“งั้นก็เขยิบมามองใกล้ๆ สิ”

เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นชื้นที่เป่ารดหน้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมที่ชวนให้ลุ่มหลง