ตอนที่ 267 กลิ่นของพี่เสี่ยวซู

ตอนที่ 267 กลิ่นของพี่เสี่ยวซู

ไป๋ลู่ก้มเปลือกตาลงเงียบๆ แน่นอนว่าเธอเข้าใจเหตุผลที่คุณแม่พูด แต่ทำไมต้องเลือกด้วยล่ะ? จะเอาทั้งเสี่ยวซูและทำตามความฝันไปด้วยไม่ได้เหรอ?

“แม่คะ หนูไปนอนก่อนนะ ฝันดีค่ะ”

“ไปเถอะจ่ะ วันนี้แม่แค่ชวนคุยเล่นเฉยๆ อย่าคิดมากนะ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล” ฉีว่านหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ไป๋ลู่พยักหน้าเบาๆ หมุนตัวกลับห้องของตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดในใจจนอยากจะโทรหาเสี่ยวซูเพื่อชวนคุยแก้ฟุ้งซ่าน แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาหลับหรือยัง

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนนอกหน้าต่าง พลางทอดถอนใจ สุดท้ายก็หักห้ามใจไม่กดโทรออก แล้วปีนขึ้นเตียงหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

อีกด้านหนึ่ง

เจียงซูเพิ่งลงนิยายตอนล่าสุดของวันนี้เสร็จ พอมองเวลาดูปรากฏว่าผ่านไปเก้าโมงกว่าแล้ว เมื่อเปิดประตูออกมาก็พบว่าจงเหยาเหยาอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอกำลังสเก็ตช์ภาพเจ้ามิมิที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในตะกร้าแมว

“เหยาเหยา ดึกแล้วนะ รีบไปอาบน้ำเถอะ”

“พี่เสี่ยวซู พี่ไปอาบก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวฉันวาดภาพนี้เสร็จแล้วค่อยไป” จงเหยาเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้า สมาธิจดจ่ออยู่กับการวาดภาพอย่างตั้งใจ